Ściany popadły w ruinę w okresie po średniowieczu. Rozebrano je wówczas, a uzyskany w ten sposób materiał wykorzystano przy wznoszeniu innych budynków w mieście.
Aktualnie ruiny znajdują się po części na terenie ulicy, a po części w ogrodzie botanicznym. Na samym zabytku rośnie największy na Gotlandii okaz bluszczu. Ruiny kościoła Sankt Olof są również częścią szlaku pielgrzymkowego Sankt Olofsleden, ciągnącego się od półwyspu Sankt Olofsholm do Visby, otwartego ponownie po odrestaurowaniu w 2025 roku.
Przypisy
Literatura
Gunnar Svahnström, Kyrkorna i Visby. Svenska kulturminnen, Stockholm: Riksantikvarieämbetet, (1985). ISBN 91-7192-649-6 (szw.) Erland Lagerlöf, Gotlands kyrkor. Uddevalla: Rabén & Sjögren, (1973). ISBN 9129410355 (szw.) Lars Olsson, Roger Öhrman, Martin Strid, Gotland: past and present. Visby: Gotlands läromedelscentral, (1994). ISBN 91-85446-13-0 (szw.)
Kategoria:Świątynie luterańskie w Szwecji Kategoria:Kościoły na Gotlandii Kategoria:Architektura romańska w Szwecji Kategoria:Architektura gotyku w Szwecji Kategoria:Visby