Opactwo Hersfeld (niem. Abtei Hersfeld) – ruiny romańskiego opactwa zakonu benedyktynów znajdujące się w niemieckim mieście Bad Hersfeld.
Historia W 736 roku pustelnię w tym miejscu założył św. Sturmiusz z Fuldy, który opuścił ją w 743 lub 744 roku. Najpóźniej w 769 roku bp Lul założył na jej miejscu klasztor. Karol Wielki przyznał zakonnikom wolność wyboru opata i ustanowił go klasztorem cesarskim. Około 780 roku przeniesiono tu szczątki , a w 850 konsekrowano poświęcony mu nowy kościół klasztorny. Kompleks spłonął w 1038 roku, odbudowano go w przeciągu około stu lat. W krypcie odbudowanego kościoła pochowano szczątki świętych Lula i Wigberta, a na tzw. wieży św. Katarzyny zawieszono Lullusglocke, najstarszy datowany dzwon w Niemczech.
W XIV wieku narastał konflikt między opactwem a miastem Bad Hersfeld. Mieszczaństwo walczyło o uniezależnienie się od klasztoru, a opaci starali się wzmocnić swoją władzę. W 1378 roku wojska wysłane przez klasztor bezskutecznie zaatakowały miasto, a w odwecie mieszczanie splądrowali kompleks. Zakonnicy wraz z opatem uciekli. Landgrafowie Hesji pełnili funkcję mediatorów między zwaśnionymi stronami.