W konstrukcji niszczycieli budowanych dla Kanady wprowadzono ulepszenia, wynikające z dotychczasowej służby brytyjskich okrętów, w tym zamieniono czwarte podwójne stanowisko dział kalibru 120 mm na nadbudówce rufowej (w pozycji „X”) na stanowisko armat przeciwlotniczych kalibru 102 mm i podwyższono stanowisko działek przeciwlotniczych 40 mm, zamieniając je miejscami z platformą reflektora, a także obniżono drugi komin i dodano balast dla polepszenia stateczności. Ich nazwy podążały za wzorem brytyjskim, odzwierciedlając rdzenne ludy Kanady.
Stępkę pod budowę późniejszego „Athabaskan” położono 31 października 1940 roku, pod numerem stoczniowym 28 (Job No. 4234). Początkowo okręt miał nosić nazwę „Iroquois” i być wodowany jako pierwszy, lecz jego budowa opóźniła się na skutek zniszczeń od nalotów niemieckich i władze kanadyjskie zdecydowały o zamianie nazw okrętów, aby pierwszy był wodowany okręt o nazwie „Iroquois”. Kadłub wodowano 18 listopada 1941 roku już jako „Athabaskan”. Okręt ukończono 3 lutego 1943 roku, jako drugi z kanadyjskich Tribali. Otrzymał nazwę od ludu Atabasków i brytyjski numer burtowy G07.
Opis techniczny