Uzbrojenie torpedowe składało się z jednego poczwórnego aparatu torpedowego QR Mk IX kalibru 533 mm z czterema torpedami parogazowymi Mk IX, o masie materiału wybuchowego 340 kg trotylu. Osiągały one zasięg 12 350 m z prędkością 30 w lub 9600 m z prędkością 36 w. Wprowadzone później torpedy Mk IX* miały zasięg większy o ok. 450 m. Uzbrojenie przeciwpodwodne początkowo według projektu składało się z jednej zrzutni bomb głębinowych i dwóch miotaczy Thornycroft Mk II. Miotacze bomb głębinowych od razu umieszczono o poziom niżej, niż oryginalnie – na pokładzie rufowym. Zapas bomb typowo wynosił 20, przy tym w toku wojny zwiększono go do 30, a ostatecznie do 46.

Wyposażenie i zmiany „Athabaskan” miał przyrządy kierowania ogniem takie jak oryginalne brytyjskie niszczyciele typu Tribal: dalocelownik DCT Mk I w obrotowej wieży na dachu nadbudówki dziobowej i osobny dalocelownik sprzężony z dalmierzem (R/F Director) Mk II(W) na platformie za nim. Od początku kanadyjskie okręty były wyposażane w radary, w tym radar kierowania ogniem Type 285 montowany nad dalocelownikiem, służący przeciwko celom powietrznym i nawodnym. Na maszcie montowano radar dozoru ogólnego Type 291 z anteną w formie litery X. „Athabaskan” i „Iroquois” otrzymały też system identyfikacji swój-obcy Type 242 z anteną określaną potocznie jako „kandelabr”.