Małżeństwo miało czworo dzieci. Syn i córka dożyli wieku dorosłego. Doktor Paweł, będąc członkiem Stowarzyszenia Miłosierdzia Św. Wincentego a Paulo, zaczął odwiedzać chorych i potrzebujących w mieście. Organizował opiekę medyczną i pomoc żywnościową. Udało mu się przekonać lekarzy i pielęgniarki ze szpitala uniwersyteckiego, aby poświęcili kilka godzin na nieodpłatną pomoc potrzebującym. W tym okresie dr Paweł miał okazję odwiedzać Maksymiliana Kolbe, pracującego w Nagasaki w latach 1931–1936.
7 lipca 1937 roku został ponownie powołany do wojska jako chirurg do służby w korpusie medycznym Armii Cesarskiej. Na terenie Chin panowała wówczas mroźna zima. Dr Paweł leczył żołnierzy i cywilów, zarówno japońskich jak i chińskich. Podjął współpracę z chińskim Stowarzyszeniem Św. Wincentego a Paulo. W tym okresie urodziła się i zmarła druga córka Ikuko (1937–1938). 4 lutego 1939 roku otrzymał wiadomość o śmierci ojca i córki. Pozostał w Chinach do 1940 roku. Po powrocie kontynuował pracę w szpitalu i badania na uczelni. W 1941 roku urodziła się córka Kayano, w 1943 kolejna córka Sasano (zmarła w 1944). W 1944 roku Paweł obronił tytuł doktora. W wyniku częstych ekspozycji na promieniowanie rentgenowskie zachorował na białaczkę.