Otwierała również posiedzenia izby w 1953, 1954, 1955 oraz w 1956 roku. W senacie zasiadała do 1958 roku.
Dwukrotnie głosowała przeciwko nadaniu kobietom czynnego prawa wyborczego. Po raz pierwszy w 1925 roku (ustawa gwarantowała kobietom prawo do udziału w głosowaniach na poziomie prowincji), a po raz drugi w 1929 roku (poprawka do ustawy, która gwarantowałaby kobietom prawo do głosowania w całym kraju).
Pozostała działalność W 1922 roku, wspólnie z , współzałożyła . Była również przewodniczącą .
Życie prywatne Jej mężem był , belgijski prawnik, z którym miała czwórkę dzieci. Jej bratem był , premier Belgii w latach 1937–1938. Jej syn, Paul-Henri Spaak był trzykrotnym premierem kraju (za pierwszym razem bezpośrednio po jej bracie) oraz sekretarzem generalnym NATO. Jej wnuczka, Antoinette Spaak, była europarlamentarzystką oraz pierwszą kobietą w Belgii, która stanęła na czele partii politycznej (Demokratyczny Front Frankofonów).
Zmarła w 1960 roku, w wieku 86 lat.
Przypisy
Kategoria:Belgijscy parlamentarzyści Kategoria:Ludzie urodzeni w Brukseli Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Zmarli w 1960