Po modernizacji najpóźniej w latach 1953–1955 roku na okrętach kanadyjskich zamieniono maszt kratownicowy na niższy i bardziej masywny. Wyposażenie radioelektroniczne i kierowania ogniem wówczas stanowiły: amerykański radar dozoru powietrznego SPS-6C, brytyjski radar dozoru nawodnego Type 293Q i radar nawigacyjny Sperry HDWS Mk 2. „Athabaskan” i „Cayuga” w odróżnieniu od pozostałych zachowały dalocelownik Mk 6 z radarem artyleryjskim Type 275 oraz nie otrzymały radarów artyleryjskich AN/SPG-34 na stanowiskach dział. Okręty otrzymywały też nowsze stacje hydrolokacyjne: brytyjskie Type 164B i Type 162 (lub amerykańską SQS-501) i amerykańską SQS-10.
Służba thumb|„Athabaskan” na wodach Korei, 1950 rok HMCS „Athabaskan” wszedł do służby w Royal Canadian Navy po ukończeniu i próbach odbiorczych 20 lutego 1948 roku. Został następnie skierowany wraz z „Cayuga” do służby na pacyficznym wybrzeżu Kanady, w oparciu o bazę . Po modernizacji został przeklasyfikowany na niszczyciel eskortowy i w styczniu 1950 roku otrzymał nowy numer taktyczny DDE 219 (zapisywany jako numer burtowy w formie samej liczby: 219).