Siłownia okrętowa była w układzie liniowym i mieściła się w trzech kotłowniach i jednej maszynowni. Okręty napędzane były przez dwa zespoły turbin parowych systemu z reduktorami, mieszczące się we wspólnej maszynowni. Maszyny były wyprodukowane w firmie John Inglis & Co z Halifaxu. Turbiny poruszały dwie trzyłopatowe śruby o średnicy 3120 mm. Parę dostarczały trzy trójwalczakowe kotły parowe wodnorurkowe typu Admiralicji z przegrzewaczami, o ciśnieniu roboczym 21,2 at. Moc projektowa siłowni wynosiła 44 000 KM. Prędkość projektowa wynosiła 36 węzłów przy niepełnym obciążeniu, a 32,5 węzła przy pełnej wyporności. Po modernizacji prędkość sięgała 32 węzłów. Zapas paliwa na okrętach kanadyjskich wynosił 505 ton mazutu. Zasięg sięgał 5700 mil morskich przy prędkości 15 węzłów, 3200 mil morskich przy 20 węzłach lub 1200 mil morskich przy prędkości maksymalnej (dane dla okrętów brytyjskich).
Załoga okrętów tego typu liczyła według pierwotnego projektu etatowo 190 osób, lecz ulegała zwiększeniu do 260–300 osób pod koniec wojny. Po modernizacji w latach 50. załoga etatowo liczyła 259 osób, w tym 14 oficerów.