Lord Chesterfield pisał: „Ilekroć piszesz po łacinie, pamiętaj, że każde słowo lub fraza, której używasz, a której nie możesz znaleźć u Cezara, Cycerona, Liwiusza, Horacego, Wergiliusza i Owidiusza, jest złą, nieliberalną łaciną”. W XX wieku liberalizm postrzegano przede wszystkim w kontekście europejskim, z czasem ulegając amerykanizacji i kojarzeniu z liberalną demokracją. Choć reżimy totalitarne w latach 1930. i 1940. krytykowały liberalizm, nie przyjęły określenia „demokracja nieliberalna”, częściowo ze względu na jego wcześniejsze negatywne konotacje, choć krytycy antytotalitarni wkrótce zaczęli używać tego terminu.
Nowoczesne użycie Upadek Muru Berlińskiego w 1989 roku doprowadził do wydania książki Francisa Fukuyamy Koniec historii i ostatni człowiek, w której ogłosił on, że ostatnia „latarnia morska sił nieliberalnych” na świecie zgasła, a liberalizm w stylu zachodnim zyskał przewagę dzięki amerykanizacji, liberalizacji i globalizacji. Współczesny termin i koncepcja demokracji nieliberalnej pochodzą z książki z 1995 roku Towards Illiberal Democracy in Pacific Asia.