Klasztor Steinfeld (niem. Kloster Steinfeld) – dawne opactwo zakonu norbertanów, a od 1923 klasztor salwatorianów, znajdujący się w niemieckiej gminie Kall.

Historia Pierwsza wzmianka o Steinfeldzie pochodzi z 1069 roku, odnosi się ona do posiadłości , biskupa Toul. W 1121 przybyli tu kanonicy regularni z klasztoru Springiersbach. Około 1138 przyjęli oni regułę norbertańską, a dwa lata później założyli oni swoją najważniejszą filię – praski klasztor na Strahowie. W 1142 wmurowano kamień węgielny pod budowę kościoła klasztornego. W 1184 prepozyturę podniesiono do godności opactwa. Pod koniec XV wieku wzniesiono gotycki krużganek. W latach 1767–1784 kompleks częściowo przebudowano w stylu barokowym, a w 1789 wzniesiono mur z bramą wjazdową.

Placówkę zsekularyzowano w 1802 roku, podczas okupacji napoleońskiej. Kościół klasztorny został świątynią parafialną. W 1853 władze pruskie założyły tu placówkę edukacyjną. W 1923 kompleks przejął zakon salwatorianów. 7 października 1960 papież Jan XXIII wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej.