Tauchpanzer mógł działać na głębokości do 15 metrów.
Początkowo niemiecka Kriegsmarine planowała użyć 50 specjalnie przebudowanych motorowych barek kabotażowych do transportu czołgu, ale testy na barce kabotażowej Germania wykazały, że jest to niepraktyczne. Wynikało to z konieczności użycia balastu, który miał zrównoważyć ciężar czołgu, oraz z konieczności uziemienia barek, aby zapobiec ich wywróceniu się podczas przenoszenia czołgu za pomocą dźwigu na drewniane rampy boczne. Te trudności doprowadziły do opracowania barki typu B.
Do końca sierpnia 1940 roku Niemcy przystosowali do użytku desantowego 160 czołgów Panzerkampfwagen III, 42 czołgi Panzerkampfwagen IV i jako amfibie 52 czołgi Panzerkampfwagen II. Dało im to teoretyczną siłę 254 maszyn, mniej więcej równą liczbie, jaka w innym przypadku zostałaby przydzielona dywizji pancernej. Czołgi podzielono na cztery bataliony lub oddziały oznaczone jako Panzer-Abteilung A, B, C i D. Miały one przewozić wystarczającą ilość paliwa i amunicji na obszar walki w promieniu 200 kilometrów.