Historia Rozwój architektury kolonialnej był bezpośrednim skutkiem ekspansji mocarstw europejskich, takich jak Hiszpania, Portugalia, Wielka Brytania, Francja, Holandia, Włochy, czy Dania. Koloniści przenosili na nowe terytoria formy i techniki znane z Europy, adaptując je do konkretnych warunków. W rezultacie powstały style hybrydowe, łączące europejskie wzorce z lokalnymi rozwiązaniami budowlanymi i dekoracyjnymiGuaita, Ovidio (1999), On Distant Shores: Colonial Houses Around the World, Monacelli Press..

Wczesnym przykładem jest duński Fort Dansborg w Tranquebar, a jednym z najbardziej znanych – Katedra Metropolitalna w Meksyku, budowana przez ponad dwa stulecia i łącząca renesans, barok, neoklasycyzm i churrigueryzm.

Po II wojnie światowej, wraz z rozwojem ruchów dekolonizacyjnych, rozpoczęła się krytyczna rewizja dziedzictwa architektury kolonialnej. Współczesnie podkreśla się, że była ona narzędziem wymazywania lokalnych kultur, utrwalania nierówności społecznych oraz marginalizacji rdzennych praktyk przestrzennych.