Uprawiał lekkoatletykę i gimnastykę w żydowskim klubie Dror Lwów. Utrzymywał się m.in. z udzielania korepetycji i projektów dla studentów, w 1936 ukończył studia z tytułem inżyniera elektryka. Od 1937 do 1939 pracował w fabryce wyrobów metalowych w Dąbrowie Górniczej, w swoim mieszkaniu prowadził punkt przelotowy dla działaczy komunistycznych, jednak zaprzestał jawnej działalności partyjnej.
We wrześniu 1939 przedostał się do Lwowa, został członkiem komitetu inicjatywnego zajmującego się odtworzeniem gospodarki komunalnej w mieście, jako zastępca kierownika zakładów tramwajowych odpowiadał za ich uruchomienie. W 1940 został dyrektorem Obwodowego Zarządu Przemysłu Miejscowego, następnie głównym inżynierem Obowodowego Zarządu Przemysłu Metalowego, Elektrotechnicznego i Chemicznego. Po zajęciu Lwowa przez Niemców przez Złoczów, Tarnopol i Mariupol dotarł do terenów pod kontrolą sowiecką, początkowo Stalingradu, potem Astrachania. We wrześniu 1941 trafił do pracy w Taszkencie: najpierw w Uzbekistańskim Komitecie Drobnej Wytwórczości, potem przy budowie kanału w północnym Uzbekistanie i jako konstruktor w fabryce. W lutym 1944 przeniósł się do Szczołkowa pod Moskwę, gdzie zatrudniono go w fabryce uzbrojenia. Podjął działalność w Związku Patriotów Polskich i Biurze Ekonomicznym przedstawicielstwa PKWN w Moskwie.