Bitwa o Vercors – starcie zbrojne stoczone w lipcu i sierpniu 1944 roku pomiędzy zgrupowaniem Francuskich Sił Wewnętrznych (FFI) a siłami nazistowskich Niemiec i ich francuskimi kolaborantami podczas II wojny światowej.
Maquis wykorzystywali jako schronienie płaskowyż znany jako Massif du Vercors (płaskowyż Vercors), przeprowadzając z niego sabotaże i operacje partyzanckie przeciwko Niemcom. Po inwazji na Normandię 6 czerwca 1944 roku lokalne dowództwo gromadzące około 4000 partyzantów ogłosiło Wolną Republikę Vercors i podjęło próbę wywołania lokalnego powstania, aby wyprzeć niemieckich okupantów ze swojego regionu.
Alianci wspierali maquis, zrzucając broń na spadochronach oraz dostarczając zespoły doradców wojskowych i szkoleniowców, ale powstanie okazało się przedwczesne. W lipcu 1944 roku do 10 000 niemieckich żołnierzy wkroczyło na masyw, zabijając ponad 600 partyzantów i 200 cywilów. Była to największa niemiecka operacja antypartyzancka w Europie Zachodniej. W sierpniu 1944 roku, wkrótce po bitwie o Vercors, obszar ten został wyzwolony spod niemieckiej okupacji przez wojska amerykańskie i FFI podczas operacji Dragoon.