Od listopada 1918 pełnił służbę w 22 pułku piechoty na stanowisku dowódcy 1 kompanii karabinów maszynowych. W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróźnił się 2 lipca 1919 w nocnym ataku na wieś Płotnicę, 29 listopada 1919 w wypadzie na Budę Pawłowską, 7 kwietnia 1920 w bitwie pod Jełaniem oraz 17 kwietnia 1920 w natarciu na Chutor. Za te czyny 18 maja 1920 dowódca pułku, major Henryk Krok-Paszkowski sporządził wniosek o odznaczenie go Orderem Virtuti Militari. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 22 pp w Siedlcach na stanowisku dowódcy kompanii karabinów maszynowych. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1446. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 123. lokatą. W kwietniu 1928 został wyznaczony na stanowisko oficera sztabowego pułku. W marcu 1929 został przeniesiony do PKU Mińsk Mazowiecki na stanowisko pełniącego obowiązki kierownika I referatu administracji rezerw i zastępcy komendanta.