Według Jonathana Coe, piszącego recenzję dla „Guardian Books of the Year” (2009), Rzadko spotyka się powieść, która z taką powagą porusza tematykę niedawnej przeszłości, a jeszcze rzadziej taką, w której dwie główne postacie zostały przedstawione z taką solidnością, tak bolesną wiernością wobec rzeczywistości.
Odbiór Powieść zebrała głównie pozytywne recenzje. Harry Ritchie, pisząc dla „The Guardian”, nazwał ją bardzo przekonującą i ujmującą opowieścią o bliskiej przyjaźni – radości, jaką Emma i Dexter odczuwają wobec siebie, flirtowaniu i przekomarzaniach, które czasem skrywają urazę, a czasem tęsknotę, o tym, jak relacja zmienia się i ewoluuje z upływem lat. Ritchie komentuje: Tak jak Nicholls w pełni wykorzystał swoją główną koncepcję, tak też wykorzystał wszystkie swoje komiczne i literackie talenty, aby stworzyć powieść, która jest nie tylko niezwykle zabawna, ale także zapadająca w pamięć, wzruszająca i, na swój skromny, bezpretensjonalny sposób, dość głęboka.