Dysputy Feliksa z Sierpca odzwierciedlały szersze przemiany zachodzące w europejskiej myśli medycznej – stopniowe odchodzenie od scholastycznego galenizmu na rzecz empirycznych metod obserwacji i eksperymentu. Sam Feliks reprezentował bardziej konserwatywny nurt, podkreślający wartość sprawdzonych metod i ostrzegając przed zbyt pochopnym odrzucaniem tradycji, która przez wieki służyła lekarzom jako fundament praktyki.
Funkcje kościelne i kolegiackie Feliks z Sierpca, jak większość czołowych uczonych epoki, łączył karierę akademicko-lekarską z funkcjami w strukturach kościelnych i kolegialnych Uniwersytetu. Posiadanie beneficjów kościelnych było wówczas standardowym sposobem utrzymania profesorów i doktorów:
Altarysta ołtarza św. Bartłomieja w katedrze na Wawelu: rezerwacja i objęcie beneficjum 8 marca 1560; rezygnacja 24 września 1561; ponowna wzmianka o pełnieniu funkcji 24 września 1563. Kanonik kolegiaty św. Anny w Krakowie: rezerwacja kanonii 8 marca 1560; objęcie w 1560 roku; rezygnacja 24 września 1561;