Bank Narodowy uzyskał stały status prawny w 1936 roku, po rozszerzeniu pierwotnego wyłącznego prawa do emisji banknotów w 1907 roku. Ta podstawa prawna obowiązuje do dziś. Już na początku II wojny światowej C.V. Bramsnæs dopilnował, aby całe złoto Banku Narodowego zostało najpierw wysłane do Banku Szwecji w Sztokholmie i Bank Norwegii w Oslo. Na krótko przed okupacją zorganizowano jego transport do Stanów Zjednoczonych na dziewięciu statkach, aby zapobiec wpadnięciu w ręce nazistów. Podczas II wojny światowej Dania była zmuszona finansować okupację niemiecką. Pod koniec wojny łączny dług Niemiec wobec Banku Narodowego wynosił 7,611 miliarda koron duńskich, który jednak został przejęty przez państwo.
Podczas okupacji nastąpił znaczny wzrost obiegu banknotów. Aby zapobiec inflacji po liberalizacji cen, jednym z pierwszych powojennych środków było ograniczenie obiegu banknotów. W związku z tym 23 lipca 1945 r. wprowadzono zmianę waluty. W rzeczywistości Narodowy Bank rozpoczął już w 1943 r. tajną produkcję nowego rodzaju banknotów.