celem było, aby waluty każdego z tych krajów były również prawnym środkiem płatniczym w pozostałych krajach Unii. Unia praktycznie przestała funkcjonować w 1914 roku, choć oficjalnie została rozwiązana dopiero w 1972 roku.
Podczas II wojny światowej siedziba Banku Norwegii została tymczasowo przeniesiona do Londynu w 1940 roku, ponieważ norweski rząd na uchodźstwie wybrał nową radę dyrektorów. Rezerwy złota banku ewakuowano przez Åndalsnes, Molde i Tromsø do Londynu, a stamtąd do Nowego Jorku i Ottawy. To złoto i pozostałe rezerwy banku znajdowały się pod kontrolą londyńskiego zarządu. Z kolei bank kontynuował działalność w Norwegii pod kierownictwem nazistów aż do zakończenia wojny i rozwiązania londyńskiego zarządu. Komisja śledcza stwierdziła, że kierownictwo banku przez cały okres wojny było stanowcze i uczciwe wobec władz nazistowskich.
Gubernatorzy banku StopieńNazwaMandat1Karl Gether Bomhoff(1893–1920)2Nicolai Rygg(1920–1946)3Arnold C. Ræstad(dyrektor oddziału londyńskiego, 1940–1945)4Gunnar Jahn(1946–1954)5Erik Brofoss(1954–1970)6Knut Getz Wold(1970–1985)7Hermod Skånland(1985–1993)8Torstein Moland(1994–1995)9Kjell Storvik(1996–1998)10Svein Gjedrem(1999–2010)11Øystein Olsen(2011–2022)12Ida Wolden Bache(Od 2022)
Przypisy
Kategoria:Banki centralne Kategoria:Gospodarka Norwegii