W 1880 roku osiadł w Caprino Bergamasco i wycofał się z publicznej działalności. Tworzył powieści o tematyce związanej głównie ze środowiskiem teatralnym, w tym „Gli artisti da teatro", zaliczane do kierunku werystycznego. Napisał również liczne opowiadania wierszem oraz różnorodne powieści, w tym „Un suicidio a fior d'acqua" (1864), „Angioli nelle tenebre" (1865), „La contessa di Karolystria" (1883), „Abracadabra: Storia dell'avvenire" (1884). Opublikował również eseje muzyczne, z których najważniejszy to „Reminiscenze artistiche".
Napisał około osiemdziesięciu pięciu librett operowych, między innymi dla Alfredo Catalaniego – „Edmea" (1886), Enrica Petrelli – „I promessi sposi" (1869), „Giovanna di Napoli" (1869), Carlosa Gomesa – „Fosca" (1873), „Salvator Rosa" (1874), Amilcare Ponchiellego – „Il parlatore eterno" (1873), „I Lituani" (według „Konrada Wallenroda" Adama Mickiewicza, 1874). Największą sławę przyniosła mu współpraca z Giuseppe Verdim, dla którego opracował drugą wersję libretta Francesca Marii Piavego do opery „La forza del destino" (1869) oraz stworzył libretto „Aida" (1870).