Pędy płonne i zarodnionośne są jednakowo wykształcone.
Cechy różniące od skrzypu polnego: zwykle jest wyższy, w górnej części nierozgałęziony lub słabo rozgałęziony; centralny przewód powietrzny zajmuje około połowy średnicy łodygi; najniższe międzywęźle odgałęzień w dolnej części pędu jest krótsze od otaczającej je pochwy liściowej.
Cechy różniące od skrzypu bagiennego: łodyga jest szorstka, ząbki na pochwach liściowych są szersze. Kłącze Podziemne (zwykle 20–30 cm pod powierzchnią ziemi), gęsto rozgałęzione, z bulwkami i centralnym przewodem powietrznym, z 7–9 słabo wystającymi żeberkami. Łodyga Ścieląca się, podnosząca i prosto wzniesiona, osiągająca od 15 do 80 cm wysokości oraz 2–5 mm średnicy. Zwykle regularnie rozgałęziona okółkowo, rzadko słabo lub wcale nie rozgałęziona. Żeberka na łodydze są wyraźne i wypukłe i jest ich od 5 do 16, najczęściej 12–14. Odgałęzienia boczne mają zwykle 4–6 żeberek. Najniższe ich międzywęźle jest podobnej długości lub nieco krótsze od przebitej pochwy liściowej. Centralny kanał powietrzny zajmuje około połowy średnicy łodygi. Pochwy liściowe Dolne pochwy są obcisłe, a wyższe odstające – górne dzwonkowato, a środkowe lejkowato. Ząbki w liczbie 6–16 są lancetowate.