Svetlana Svensson zakłada, że główny artysta warsztatu Byzantiosa przybył z Europy Zachodniej, a reszta warsztatu pochodziła z Gotlandii. Styl Po Byzantiosie na Gotlandii pracowało wielu innych artystów rzeźbiących w kamieniu. Z ich rąk wychodziły głównie chrzcielnice. Byli to przede wszystkim: Majestatis, Hegvald i Sigraf. W porównaniu z nimi styl Byzantiosa jest łatwo rozpoznawalny. Misy jego chrzcielnic są bowiem zawsze ośmiokątne, a podstawy zawsze okrągłe. Ponadto wszystkie podstawy zdobią cztery wystające rzeźbione głowy: człowieka, barana, lwa i stworzenia przypominającego panterę. Wszystkie boki mis zdobi jeden, a czasem dwa motywy: człowieka, zwierzęcia lub rośliny. Pojawiają się one bez żadnego szczególnego związku ze sobą. Brak nadrzędnego tematu lub schematu ikonograficznego został określony jako główna cecha stylu Byzantiosa. Stopień takiego rozdrobnienia tematów i zagadnień nie był niczym niezwykłym wśród ówczesnych zachodnioeuropejskich artystów romańskich. Pomimo braku precyzyjnego tematu lub narracji sugeruje się, że nadrzędnym motywem Byzantiosa była walka dobra ze złem.