Po wybuchu I wojny światowej wyjechała do Wiednia, gdzie jej mąż został oddelegowany do pracy w Naczelnym Komitecie Narodowym. Tam też zajęła się dziennikarstwem, pisząc felietony do lwowskiej "Gazety Wieczornej". Ok. 1916 roku owdowiała. Po śmierci męża powróciła na scenę, najpierw w wiedeńskim Teatrze Polskim (1916), a po powrocie do kraju została zaangażowana do Teatru Miejskiego we Lwowie (1917). Wówczas to przyjęła nazwisko panieńskie matki - Ordyńska. W latach 1919-1925 grała w Krakowie - najpierw w Teatrze im. Juliusza Słowackiego (1919-1922), a następnie w Teatrze „Bagatela” (1922-1925). Następnie była członkinią zespołów: Teatru Polskiego w Katowicach (1925-1926), Teatru Miejskieg w Lublinie (1926-1927), teatru Karuzela w Warszawie (1927), Teatru im. Juliusza Słowackiego (1928-1933). W latach 1928-1935 była etatową dziennikarką krakowskiego "Ilustrowanego Kuriera Codziennego", pisała również humoreski do tygodnika "Wróble na dachu" (pod pseudonimem Rido). W latach 20. XX wieku uchodziła także za jedną z najlepszych recytatorek poezji futurystycznej (m.in. utworów Tytusa Czyżewskiego).