Lidia Łopatyńska z domu Kokuszyn, primo voto Apołczyn (ros. Лопатинська Лідія, ur. 26 grudnia 1909 w Petersburgu, zm. 9 stycznia 1954 w Łodzi) – polsko-rosyjska romanistka.
Życiorys Ukończyła szkołę średnią w Złoczowie (1928), a także filologię francuską (1933), broniąc pracę pt. „Les méthodes de caractérisation dans le théâtre de Maeterlinck” i filozofię (1935) na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1937 obroniła doktorat z filozofii na macierzystej uczelni na podstawie pracy „Lautréamont vu à travers son oeuvre”. W latach 1932–1940 pracowała jako asystentka na Uniwersytecie Lwowskim, a od 1940 na stanowisku docenta. Podczas okupacji niemieckiej Lwowa pozostawała bez pracy. Od 1945 była kierowniczką katedry filologii francuskiej na Uniwersytecie Lwowskim. Od 1946 prowadziła wykłady na Uniwersytecie Łódzkim oraz w Państwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi. W 1947 habilitowała się otrzymując tytuł naukowy docenta filologii francuskiej na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu na podstawie rozprawy „L’oeuvre lyrique de Laforgue”.
Publikowała m.in. na łamach „Łodzi Teatralnej”. Należała do Związku Zawodowego Nauczycielstwa Polskiego, Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, Towarzystwa Literackiego im.