W 1890 roku kolejna wichura zerwała turbinę do pobliskiego jaru. Naprawa kosztowała 500 złotych austriackich, a mechanizm został zabezpieczony w obrotowym łożu w celu zabezpieczenia konstrukcji przed ponownym uszkodzeniem. Modernizacja oraz prywatne problemy właściciela Wágnera, w tym tragiczna śmierć jego syna, spowodowały ogromne zadłużenie młyna. W 1894 roku obiekt przejął zięć Wágnera, Robert Gottwald, a w 1905 roku młyn odsprzedano Antonínowi Gottwaldowi, który rozpoczął jego wynajem. Kolejny brat, Arnošt Gottwald, rozbudował młyn o płaską piłę napędzaną wiatrem. Po śmierci Antonína Gottwalda w 1917 roku młyn zmieniał kolejnych właścicieli.
W 1930 roku młyn nabył właściciel fabryki guzików z masy perłowej, Jan Tesař. Fotografie z lat 30. XX wieku ukazują pogarszający się stan techniczny budowli. W 1940 roku Tesař wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę młyna. Władze konserwatorskie odmówiły, podobnie jak przy ponownej prośbie w 1946 roku, mimo że turbina była już w bardzo złym stanie technicznym.