Bolesław Wilanowski (ur. 30 stycznia 1885 w Bolimowie, zm. 4 października 1952 w Łodzi) – polski kanonista, patrolog i orientalista, doktor habilitowany i profesor zwyczajny. Dziekan Wydziału Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu Wileńskiego (1937–1939) oraz dziekana Wydziału Prawa Uniwersytetu Łódzkiego (1946–1948).
Życiorys Ukończył szkołę średnią w Warszawie, a następnie studia wyższe w Petersburgu i Wrocławiu oraz obronił prace doktorskie na uczelniach w Krakowie i Warszawie, uzyskując wykształcenie teologiczne, filologiczne oraz prawne. Habilitacji dokonał na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie (1919). W latach 1919–1939 wykładał na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, gdzie w 1920 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1927 zwyczajnym. W latach 1930–1931 był redaktorem naczelnym „Ateneum Wileńskiego” W latach 1937–1939 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu Wileńskiego.
Po II wojnie światowej, od 1945, był delegatem Ministra Oświaty do spraw szkolnictwa akademickiego w Łodzi. Był jednym z organizatorów Uniwersytetu Łódzkiego, gdzie wykładał i w latach 1946–1948 sprawował funkcję dziekana Wydziału Prawa. W 1950 został przeniesiony w stan spoczynku.