Po wybuchu konfliktu z Danią otrzymał pod swoje rozkazy Brygadę Grenadierów Gwardii wchodzącą w skład 1. Dywizji Gwardii. Brał udział w działaniach w Jutlandii oraz w bitwie pod Dybbøl. Za zasługi podczas konfliktu został odznaczony Orderem Królewskim Korony z mieczami i komandorią Orderu Leopolda. Otrzymał również awans na generała major (niem. Generalmajor) oraz dowództwo nad 1. Połączoną Brygadą Piechoty. Po wybuchu wojny prusko-austriackiej stanął na czele utworzonej na czas konfliktu 1. Dywizji Piechoty Landwehry, która podlegała pod 1. Korpus Rezerwowy, ale jego jednostka nie wzięła bezpośredniego udziału w walkach. Po zakończeniu wojny został awansowany na generała porucznika i został dowódcą 1. Dywizji Piechoty w Królewcu.
W trakcie wojny z Francją podlegał rozkazom gen. Edwina von Manteuffela, dowódcy I Korpusu Armijnego. Na czele 1. Dywizji Piechoty walczył pod koniec sierpnia 1870 w Bitwie pod Noiseville, a następnie w oblężeniu Metzu. W listopadzie 1870 został pełniącym obowiązki generała-głównodowodzącego I Korpusem Armijnym. Za zasługi podczas wojny został odznaczony obiema klasami Krzyża Żelaznego oraz orderem Pour le Mérite – najwyższym pruskim odznaczeniem wojskowym. W 1871 roku został gubernatorem twierdzy Metz, a dwa lata później przeszedł w stan spoczynku w stopniu generała piechoty (niem.