Po zakończeniu wojny pozostał w służbie wojskowej w 7. Pułku Huzarów. W 1872 roku został adiutantem pułku, a dwa lata później otrzymał przydział do Wielkiego Sztabu Generalnego, awansując na porucznika (niem. Premierelieutenant) w 1876 roku. Po awansie na kapitana (niem. Hauptmann) w 1878 dołączył do sztabu VIII Korpusu Armijnego. W 1881 roku został członkiem komisji mającej ustalić granicę między Imperium Osmańskim i Grecją. Do Prus powrócił rok później i objął dowództwo nad eskadronem w 3. Pułku Huzarów. W 1885 roku, będąc już majorem, otrzymał przydział do pruskiego poselstwa w Madrycie. Dwa lata później objął funkcję attaché wojskowego w Wiedniu. Przebywając na placówce w Austro-Węgrzech awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) i został mianowany adiutantem skrzydłowym cesarza Wilhelma II w 1890 roku.
Z misji dyplomatycznej powrócił w 1894 roku i już jako pułkownik (niem. Oberst) objął stanowisko guwernanta kronprinza Wilhelma. W trakcie pracy na dworze cesarskim awansował na generała majora (niem. Generalmajor) w 1896 roku. Cztery lata później stanął na czele 21. Dywizji, co wiązało się z otrzymaniem stopnia generała porucznika (niem. Generalleutnant). Jednocześnie pełnił obowiązki cesarskiego generała-adiutanta.