Wraz z wybuchem wojny duńskiej objął stanowisko dowódcy artylerii w korpusie interwencyjnym feldmarszałka Friedricha von Wrangla w Szlezwiku. W trakcie oblężenia Dybbøl odpowiadał za umocnienie pruskich pozycji i przygotowanie pruskiej artylerii, za co został odznaczony Orderem Pour le Mérite. Po zakończeniu wojny został zastępcą Generalnego Inspektora Artylerii, a pod koniec 1864 roku objął stanowisko Generalnego Inspektora. Powierzono mu również funkcję kuratora Zjednoczonej Szkole Inżynierii i Artylerii. W trakcie wojny prusko-austriackiej przebywał w Wielkiej Kwaterze Głównej, gdzie zajmował się nadzorem nad jednostkami artylerii. W 1866 roku awansował na generała piechoty (niem. General der Infanteire), a trzy lata później został szefem 2. Pułku Artylerii Polowej.
W królewskiej Wielkiej Kwaterze Głównej znalazł się również podczas wojny prusko-francuskiej, zajmując stanowisko naczelnego dowódcy artylerii. Wziął wówczas udział w bitwach pod Gravelotte i Sedanem. W trakcie oblężenie Paryża ponownie nadzorował tworzenie pruskich fortyfikacji i ostrzał artyleryjski miasta. Po zakończeniu wojny powrócił na stanowisko Generalnego Inspektora Artylerii, które piastował do swoje śmierci w 1872 roku.