Wiosną 1993 grodzisko zostało jednym z przedmiotów badań prowadzonych przez Andrzeja Ceterę, Eligiusza Dworaczyńskiego oraz Jerzego Okońskiego. Przebadano jedynie 40 m² powierzchni grodziska, co nie umożliwia jego dokładniejsze scharakteryzowanie. Jest ono typowym dla okresu plemiennego obiektem wielodziałowym o złożonym systemie okazałych wałów. Wał I otaczający właściwy majdan ma 3 m wysokości i 12 m szerokości przy podstawie. Położone na wschód od niego podgrodzie. Otoczone przez wał II, który okalał także właściwy gród w odległości 20–30 m od wału I. Najlepiej zachował się jego wschodni fragment posiadający do 4,5 m wysokości i 10 m szerokości przy podstawie. Wał III znajdujący się na północnym i zachodnim zboczu uległ w dużej mierze zniszczeniu. Według A. Jodłowskiego wewnątrz właściwego grodu znajdował się jeszcze jeden wał, który został zniwelowany w wyniku działalności rolniczej. Punktem wyjścia muszą być badania wykopaliskowe. Dostarczą one szczegółowych rozwiązań do projektu technicznego. Wykopaliska archeologiczne powinny objąć: wykonanie przekopów szerokości 4–5 m przez wały. Jest to najważniejsze działanie, gdyż umożliwia poznanie konstrukcji umocnień, precyzyjne datowanie założenia obronnego. Te prace powinny również objąć rozpoznanie wnętrza grodu i zabudowy. Rozpoznanie to wymagałoby wiele lat badań.