Dębogórze (kaszb. Dãbògòrzé) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Kosakowo. Ma status sołectwa.
Wieś pierwszy raz wzmiankowana w 1210 roku, gdy Zwinisława, żona księcia gdańskiego Mestwina I, podarowała ją norbertankom z Żukowa. To nadanie zostało zmienione na rzecz oliwskich cystersów przez jej syna Świętopełka II w roku 1224 i zostało ostatecznie potwierdzone w roku 1316, kończąc prawie stuletni spór między klasztorami.
Zakonnicy dokonali podziału miejscowości na 2 części. Z jednej, mniejszej, utworzyli folwark (dzisiejszy Suchy Dwór), drugą, ponaddwukrotnie większą, wydzierżawili samodzielnym rolnikom, tworząc podwaliny pod późniejszą wieś gburską.
U schyłku XIX w. folwark miał 41 włók (blisko 700 ha) ziemi ornej, z kolei wieś właściwa miała tej ziemi ok. 1,5 tys ha i składała się w głównej części z 18 zagród gburskich. Mianem gbura określano m.in. na Kaszubach zasobnego rolnika.