Bój pod OsiekiemBitewnym szlakiem września 1939 roku – starcie niemieckiego VII Korpusu Armijnego z polską 55 Dywizją Piechoty i 23 Górnośląską Dywizją Piechoty, które miało miejsce w dniach 10-11 września w czasie kampanii wrześniowej, w okolicy Osieka.

Tło Celem obrony Osieka była ochrona przeprawy na Wiśle w rejonie Baranowa Sandomierskiego i Gągolina. Przez tworzony tam most na galarach przeprawić się miała Grupa Operacyjna „Jagmin”. Swoich pozycji broniły 55 Dywizja Piechoty i 23 Górnośląska Dywizja Piechoty, na które nacierał VII Korpus Armijny III Rzeszy. Nad całością wojsk skoncentrowanych na tzw. przedmościu Osiek dowództwo objął pułkownik Stanisław Kalabiński, zaś stanowisko dowodzenia zainstalowano w miejscowości Kąty. Dowództwo polskie spodziewało się niemieckiego uderzenia od strony Staszowa i Rytwian, dlatego przed zabudowaniami Osieka rozlokowano 201 pułk piechoty, od strony Grabowca 203 pułk piechoty, zaś na linii Otoka-Świniary-Gągolin 23 dywizję piechoty.