Częścią wspomnianych dróg prowadzą wyznakowane szlaki rowerowe. Główną doliną, a następnie ramieniem Jánovego grúnia (1387 m n.p.m.) prowadzi znakowany kolorem niebieskim szlak turystyczny ze stacji kolejowej w Bacúchu na Bacúšske sedlo w głównym grzbiecie niżnotatrzańskim i dalej do Vyšnej Bocy.
Zapora
Lasy porastające Bacúšską dolinę w XIX w. należały do skarbu państwa (potocznie: eráru). Jednak wykorzystanie tego naturalnego bogactwa doliny napotykało na trudności, związane z transportem drewna do doliny Hronu.
Już w 1858 r. Cesarsko-Królewska Komora Górnicza w Wiedniu wystąpiła z projektem budowy w Bacúšskiej dolinie zapory wodnej, która byłaby w stanie zapewnić ilość wody niezbędną do spławiania długiego drewna budowlanego do koryta Hronu, a nim w dół do Brezna, Bańskiej Bystrzycy i dalej. Po wybraniu dogodnej lokalizacji i zapewnieniu finansowania, w latach 1881-1886 pod kierunkiem „mistrza leśnego” (waldmeistra) Adalberta Bedő wzniesiono na Bacúšskim potoku wysoką na 9,85 m zaporę, murowaną z kamienia i zaopatrzoną w odpowiednie przepusty. Usytuowana w dolnej części doliny, posadowiona została na wysokości ok. 650 m n.p.m., tuż powyżej znanego już wówczas źródła B. Němcovej (patrz niżej). Na jej koronie wybudowano drewniany domek, przeznaczony dla pracowników obsługi.