W filmie na uwagę zasługują bardzo realistyczne zdjęcia pracy Lantiera i jego pomocnika na lokomotywie, po dziś dzień wzbudzające zachwyt krytyków. Były one autentyczne. Do ich stworzenia wykorzystano prawdziwą lokomotywę pędzącą po wydzielonym dla potrzeb filmu odcinku toru z obsługującym ją Gabinem i operatorem kamery na jej pokładzie.
Odbiór Świat W 1939 roku na MFF w Wenecji film otrzymał nominację do nagrody głównej – "Pucharu Mussoliniego".
Bestia ludzka miała swoją amerykańską premierę w lutym w 1940 roku w Nowym Jorku. Znany krytyk filmowy The New York Times Frank S. Nugent ubolewał nad ponurą i brudną scenografią filmu jednak pozostawał pod wrażeniem aktorstwa Gabina i Simon.
Bestia ludzka po dziś dzień zyskuje życzliwe przyjęcie krytyków, którzy zwracają uwagę zwłaszcza na zdjęcia na lokomotywie. Chociaż wskazują oni na odstępstwa filmu od literackiego pierwowzoru, od pominięcia całych wątków, aż po detale (np. w książce Zoli kolejarze-koledzy Lantiera to zgraja pijaków, w filmie jest ona grupą oddanych sobie przyjaciół) z uznaniem piszą o aktorstwie filmu. Przez niektórych krytyków obraz uważany jest za najlepszy film Renoira.