Serce Tadeusza Kościuszki – zabalsamowane serce polskiego generała Tadeusza Kościuszki (1746–1817), przechowywane na Zamku Królewskim w Warszawie. Po śmierci Kościuszki w Solurze w 1817 roku serce zostało wyjęte z ciała i zgodnie z jego testamentem przekazane Emilii Zeltner, córce jego przyjaciela. Testament zawierał symboliczne zastrzeżenie, że serce powróci do Polski dopiero «gdy Polska będzie wolna». Po 110 latach wędrówki po Szwajcarii i Włoszech relikwia trafiła w 1927 roku do wolnej Polski, gdzie ostatecznie została umieszczona na Zamku Królewskim w 1984 roku.
Śmierć Kościuszki i testamentowe przeznaczenie serca Tadeusz Kościuszko, powszechnie nazywany Naczelnikiem, dowódca Powstania kościuszkowskiego z 1794 roku, spędził ostatnie lata życia w Szwajcarii. Po upadku powstania od lipca 1815 roku wynajmował mieszkanie w Solurze na pierwszym piętrze kamienicy należącej do Franciszka Ksawerego Zeltnera. Szczególnie polubił Emilię Zeltner, córkę Ksawerego, której udzielał lekcji historii, matematyki i rysunku.