W 1866 roku trafił do Wielkiego Sztabu Generalnego. W trakcie mobilizacji poprzedzającej wojnę prusko-austriacką przydzielony został do sztabu naczelnego dowództwa 2. Armii księcia koronnego Fryderyka Wilhelma. Po zakończeniu działań wojennych oddelegowany na dwór książęcy Saksonii-Coburga-Gothy, gdzie pełnił funkcję adiutanta księcia Ernesta II. W 1867 roku awansował na majora. Przed rozpoczęciem wojny z Francją powrócił do Prus i został skierowany do naczelnego dowództwa 3. Armii, ponownie służąc pod rozkazami księcia koronnego.

W 1871 roku został członkiem sztabu III Korpusu Armijnego, ale jeszcze w tym samym roku mianowany szefem sztabu 4. Inspekcji Armijnej. W 1872 roku objął stanowisko szefa sztabu III Korpusu, awansując na podpułkownika (niem Oberstlieutenant) w 1873 roku. Rok później obserwował manewry Armii Austro-Węgier. W 1875 roku otrzymał posadę wykładowcy w Akademii Wojennej oraz stopień pułkownika (niem. Oberst), pozostając szefem sztabu III Korpusu. Cztery lata później, otrzymał pod swoje rozkazy 52. Pułk Piechoty. Na czele tego pułku uczestniczył w cesarskich manewrach które odbyły się w twierdzy Poznań pod koniec 1879 roku.