Po zakończeniu konfliktu powrócił do Moguncji, a w 1867 roku został przeniesiony do dowództwa IX Korpusu Armijnego jako adiutant dowódcy gen. Albrechta von Mansteina, z jednoczesnym przydziałem do 43. Pułku Piechoty. Wybuch wojny prusko-francuskiej zastał majora von Fischera na stanowisku szefa sztabu 19. Dywizji Piechoty. W szeregach 19. Dywizji brał udział w oblężeniu Metzu i Paryża oraz w bitwach pod Loigny-Poupry i pod Le Mans.
Wraz z zakończeniem działań wojenny Fischer został urlopowany i do czynnej służby powrócił dopiero w 1874 roku. Został wówczas zastępcą dowódcy 27. Pułku Piechoty oraz awansowany na podpułkownika (niem. Oberstleutnat). W 1878 roku, po otrzymaniu stopnia pułkownika (niem. Oberst), objął dowództwo nad 68. Pułkiem Piechoty. Pięć lat później, już jako dowódca 33. Brygady Piechoty, powrócił w szeregi IX Korpusu Armijnego i na tym stanowisku awansował na stopień generała majora (niem. Generalmajor). W kolejnych latach, aż do otrzymania stopnia generała porucznika (niem. Generalleutnant) w 1888 roku, dowodził 34. Brygadą Piechoty. Po awansie z 1888 roku objął dowództwo nad 14. Dywizji Piechoty. Trzy lata później został gubernatorem twierdzy Metz. Pełniąc tę funkcję awansował w 1892 roku na generała piechoty (niem. General der Infanterie).