Do połowy lat 40. należał do Partii Liberalnej, później związał się Partią Pracy. W 1981 przeszedł do Partii Socjaldemokratycznej, a w 1988 dołączył do Partii Socjaldemokratycznej Davida Owena, sprzeciwiającej się połączeniu z Liberalnymi Demokratami. Uchodził za stronnika frakcji Hugh Gaitskella, a później Roya Jenkinsa. W latach 40. i 50. pięciokrotnie bez powodzenia kandydował do Izby Gmin. W 1961 wykreowany parem dożywotnim, zasiadł w Izbie Lordów jako baron Walston. Od 1964 do 1967 parlamentarny podsekretarz stanu w Foreign and Commonwealth Office, w 1967 parlamentarny podsekretarz stanu w Board of Trade; w tych rolach zajmował się m.in. negocjacjami w zakresie wojny wietnamskiej i niepodległości Rodezji. W latach 1975–1977 oddelegowany do Parlamentu Europejskiego.

W 1935 poślubił Catherine Macdonald Crompton (zm. 1978), z którą miał sześcioro dzieci. W 1979 ożenił się z Elizabeth Bissett-Robinson.

Odznaczenia Komandor Królewskiego Orderu Wiktoriańskiego (1976).

Przypisy