W 1934 otrzymał awans na pierwszy stopień generalski. Był związany z ruchem skautowym, od 1930 działał w Żelaznej Gwardii. W listopadzie 1937 objął dowództwo 1 dywizji gwardii, stacjonującej w Bukareszcie. We wrześniu 1940 w Bukareszcie doszło do zamieszek, skierowanych przeciwko królowi Karolowi II. Coroamă odmówił użycia broni przeciwko demonstrantom, co przyspieszyło upadek monarchy i jego ucieczkę z kraju. Po przejęciu władzy przez Iona Antonescu, Coroamă został wysłany do Jass, gdzie objął dowództwo 4 Korpusu. W styczniu 1941 wskutek konfliktu z Antonescu, podał się do dymisji i nie brał udziału w działaniach armii rumuńskiej na terenie ZSRR.
Po przejęciu władzy przez komunistów w Rumunii, Coroamă przyłączył się do antykomunistycznego ruchu oporu, a od 1947 przebywał w Sybinie, planując kolejne działania. W tym celu spotkał się z duchownym prawosławnym Arsenie Bocą, konsultując z nim swoje plany.
W maju 1948 Coroamă został aresztowany i osadzony w więzieniu Jilava. Skazany na 8 lat więzienia, trafił do obozu w Ocnele Mari, gdzie był prześladowany przez strażników i torturowany. W czasie pobytu w obozie został sparaliżowany i stracił mowę.