W XVIII wieku pojawił się pomysł wzniesienia zupełnie nowego kościoła. Po kilku dyskusjach podjęto decyzję o budowie kościoła według rysunków wykonanych w 1799 roku przez Jacoba Wulffa. W 1805 roku stary kościół został zburzony. Kamień z niego wykorzystano jako materiał do postawienia nowej budowli. Zbudowano ją w latach 1805–1808. Pracami kierował mistrz murarski Johan Petersson z Kalmaru. Konsekracji dokonał w 1808 roku biskup Magnus Stagnelius. Nowy budynek kościoła składał się z przestronnej nawy z łamanym dachem, prezbiterium i zakrystii za nim od wschodu. Wieża zachodnia była wyposażona w ośmioboczną latarnię dla dzwonów kościelnych. Wnętrze było typu halowego z drewnianym sklepieniem kolebkowym. W poprzek wnętrza rozciągnięto żelazne kotwy. Stopniowo na murach pojawiały się pęknięcia z powodu zapadania się południowej ściany. Wzmocnienie fundamentów okazało się na dłuższą metę niemożliwe. Pomysł odbudowy południowej ściany został zastąpiony pomysłem budowy zupełnie nowego kościoła. Jesienią 1953 roku kościół został zburzony, z wyjątkiem wieży z 1805 roku.