Andrzejowi Munkowi (1974) (1975) oraz Zbigniewowi Cybulskiemu (1976).
„Oaza wolności” i działalność polityczna (1980–1983) W okresie „karnawału Solidarności” Słowicki wykorzystał pozycję klubu do otwartej działalności politycznej. Jesienią 1980 roku zorganizował seminarium „Nic o nas bez nas”, w ramach którego po raz pierwszy w Polsce odbył się publiczny pokaz zakazanych filmów dokumentalnych (tzw. „półkowników”), m.in. Kieślowskiego i Marcela Łozińskiego. Seminarium zakończyło się pierwszym poza Stocznią Gdańską publicznym spotkaniem z Lechem Wałęsą.
W listopadzie 1981 roku Słowicki zorganizował w Belgradzie (Jugosławia) przegląd o tej samej nazwie („NIŠTA O NAMA BEZ NAS”), prezentując zakazane polskie filmy, w tym Człowiek z marmuru i Człowiek z żelaza, co uznano za akt „eksportu” idei Solidarności. Po wprowadzeniu stanu wojennego, 30 grudnia 1983 roku, wyemigrował z Polski.
Działalność po emigracji Po 1983 roku pracował jako redaktor i autor książek. Został programatorem Międzynarodowego Festiwalu Filmów Artystycznych (BIAFF) w Batumi w Gruzji, pełniąc tę funkcję od początku istnienia festiwalu.