Spółdzielczość mleczarska w Polsce Ludowej – dobrowolne stowarzyszenie rolników, którzy w zakresie mleczarstwa podjęli wspólne działania związane z hodowlą bydła i produkcją mleka, w celu uzyskania korzyści społecznych, produkcyjnych i gospodarczych.

Historia Rozwój spółdzielczości mleczarskiej w Polsce w okresie międzywojennym stanowił istotny element modernizacji rolnictwa i integracji gospodarki po odzyskaniu niepodległości. Po 1918 r. konieczne było ujednolicenie struktur spółdzielczych funkcjonujących dotąd w trzech różnych systemach zaborczych. Najbardziej rozwinięta była spółdzielczość mleczarska w zaborze pruskim, podczas gdy w Królestwie Polskim i Galicji jej poziom organizacyjny był znacznie niższy.

W latach 20. i 30. XX w. nastąpił intensywny rozwój lokalnych spółdzielni mleczarskich, zajmujących się skupem, przetwórstwem i sprzedażą produktów mlecznych, zwłaszcza masła i serów. Na podstawie ustawy z 1920 r. o mleczarstwie, tworzono związki rewizyjne, które pełniły funkcje koordynacyjne i szkolenioweUstawa z dnia 20 października 1920 r. o spółdzielniach. Dz. U. 1920 nr 111, poz. 733.. Państwo wspierało ruch spółdzielczy poprzez kredyty, doradztwo techniczne oraz rozwój szkolnictwa rolniczego i mleczarskiego.