Większe gazety spoza Oslo były bardziej surowe w swojej ocenie. Były generalnie pod wrażeniem jakości produkcji filmu, ale uznały, że brakuje mu niuansów w przedstawieniu działań ruchu oporu. Wiele z nich porównywało Maxa Manusa do duńskiego filmu Płomień i Cytryna o duńskim ruchu oporu, wydanego w tym samym roku. W „Bergens Tidende” krytyk Astrid Kolbjørnsen chwali zakończenie filmu i ogólnie dobre intencje, ale uznała grę aktorską za nierówną, a dialogi za sztuczne. Jej największym zarzutem było to, że Maxowi Manusowi brakowało niuansów i moralnych dylematów. W wywiadzie dla kanału telewizyjnego gazety porównała go do Płomienia i Cytryny, nazywając ten drugi film lepszym i bardziej złożonym. Terje Eidsvåg z trondheimskiej gazety „Addresseavisa” nazwał kreację Maxa Manusa przez Henniego „norweskim Rambo” i uznał film za „czarno-biały” oraz „bez moralnych szarości”, ustępując Płomieniowi i Cytrynie oraz holenderskiej Czarnej księdze. Krytyczka „Stavanger Aftenblad”, Kristin Ålen, pochwaliła grę aktorską w Maxie Manusie i zakończenie filmu, ale wyraziła potrzebę stworzenia nowego obrazu, który odważy się zakwestionować słuszność likwidacji prowadzonych przez norweski ruch oporu i, podobnie jak jej koledzy, dostrzegła podobieństwa do Płomienia i Cytryny.