1535: ok. 80 osób w gospodarstwach pełnołanowych, dodatkowo bezrolni i małorolni, służba w karczmie, młynie i folwarku wójtowskim, handlarze, rzemieślnicy jako ludzie luźni, duchowni i służba kościelna), Długosiodło było miastem czwartej kategorii (oppida non habentes fora – miasta niemające praw targowych) mimo przywilejów jarmarczno-targowych. W I połowie XVI wieku liczba stałej ludności Długosiodła zapewne nie przekraczała 120 osób. Zajmowały się rolnictwem, hodowlą, rzemiosłem, drobnym handlem, bartnictwem i myślistwem. Nie wiadomo, czy oprócz ławy wiejskiej powołano radę miejską oraz czy lokacja miejska zmieniła kształt przestrzenny Długosiodła. Centrum osady był rynek w kształcie trójkąta sferycznego. Oprócz głównej drogi przez Długosiodło, o której wcześniej wspomniano, istniała druga, zachowana do dziś, biegnąca w stronę pradoliny Narwi, do Bosewa. Drugą wyraźną część zabudowy wyznaczał teren kościoła i znajdują się w dolinie strumienia dwór. Trzeci człon osady powstał zapewne w XIX wieku (zabudowa folwarczna w pobliżu kościoła).