Dywizjon Ciężkich Haubic Nr 1 (niem. Schwere Haubitzdivision Nr. 1, sHD. 1) – oddział artylerii polowej cesarskiej i królewskiej Armii.

Historia oddziału Dywizjon został sformowany 1 marca 1912 na bazie dotychczasowego 2 Dywizjonu Ciężkich Haubic. Sztab dywizjonu razem z parkiem amunicyjnym i kadrą zapasową stacjonował w garnizonie Kraków, w koszarach artylerii w Łobzowie. Dywizjon otrzymywał uzupełnienia z Okręgu 1 Korpusu. Dywizjon wchodził w skład 1 Brygady Artylerii Polowej. Na stanowisko komendanta dywizjonu został wyznaczony podpułkownik Julius Kramař, a obowiązki adiutanta pełnił podporucznik Egon Lubich von Milovan.

Wszyscy oficerowie artylerii polowej i górskiej nosili czako z piórem z końskiego włosia, kurtkę ciemnobrązową ze szkarłatnym kołnierzem i mankietami oraz żółtymi guzikami z emblematem armaty, szare szczupakowe (niem. hechtgrau) spodnie do jazdy konnej oraz szary szczupakowy płaszcz.

Skład narodowościowy dywizjonu w czerwcu 1914: Polacy – 40%, Ukraińcy – 21%, inni – 39%.

Na początku I wojny światowej dywizjon w składzie dwóch baterii walczył na froncie wschodnim (w Galicji) jako jednostka 1 Korpusu.

W trakcie działań wojennych na bazie dywizjonu zostały sformowane dwa c. i k. Pułki Ciężkiej Artylerii Polowej Nr 5 i 12 (niem. k. u. k. Schweres Feldartille Rieregiment Nr. 5 i Nr.