Po zakończeniu walk, z ramienia Ministerstwa Spraw Zagranicznych, odbył podróż do Szlezwiku-Holsztynu, z której powrócił w 1851 roku. Został wówczas członkiem sztabu III Korpusu Armijnego. W tym czasie awansował na majora i rozpoczął wykładanie taktyki w Szkole Artylerii i Inżynierii. Od 1854 służył jako zastępca dowódcy 3. Pułku Ułanów, a następnie Pułku Kirasjerów Gwardii. W 1857 roku został dowódcą 2. Pułku Dragonów. Rok później awansował na podpułkownika i został szefem Wydziału Spraw Armii w Ministerstwie Wojny. Pozostawał nim do 1860 roku, kiedy objął stanowisko szefa sztabu VI Korpusu Armijnego, gdzie awansował na pułkownika (niem. Oberst).
W 1863 roku został dowódcą 9. Brygady Kawalerii i został oddelegowany do Pozniania. Wziął wówczas udział w działaniach pomocowych udzielonych Imperium Rosyjskiemu w tłumieniu powstania styczniowego. Dwa lata później otrzymał stopień generała majora (niem. Generalmajor) oraz stanowisko komendanta Koblencji. W trakcie wojny z Austrią stał na czele 11. Dywizji Kawalerii, którą walczył między innymi w bitwie pod Sadową. Wraz z zakończeniem konfliktu awansował na generała porucznika (niem. Generalleutnant) i został wysłany do Królestwa Bawarii, gdzie doradzał rządowi w Monachium w sprawach reorganizacji armii na wzór pruski. W 1868 roku został dowódcą 2.