Nadzór nad hodowlą zwierząt zarodowych (II RP) – system państwowych regulacji i działań administracyjnych mających na celu podnoszenie jakości krajowej hodowli zwierząt gospodarskich, ochronę cennych ras oraz rozwój produkcji zwierzęcej.

Historia Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. w II Rzeczypospolitej utrzymano w mocy obowiązujące na ziemiach byłych zaborów ustawodawstwo dotyczące hodowli zwierząt gospodarskich. W praktyce funkcjonowały równolegle trzy odmienne systemy prawne, wywodzące się z przepisów austriackich, pruskich i rosyjskichJędrzej Krupiński, Grażyna Polak, Spojrzenie na 100 lat hodowli zwierząt gospodarskich w Polsce 1922-2022, Przegląd Hodowlany 2023, nr 2.Chów i hodowla zwierząt gospodarskich na przestrzeni 70 lat – problemy i wyzwania Zakład Żywienia Zwierząt i Paszoznawstwa Instytutu Zootechniki PIB, Opracowanie zbiorowe, Kraków 2020.Zootechniczny Słownik Encyklopedyczny, PWRiL, Warszawa 1965..

Na obszarze byłego zaboru austriackiego stosowano regulację o popieraniu hodowli zwierząt gospodarskich i nadzorze nad nią, która wprowadzała państwowy nadzór nad hodowlą, system ksiąg hodowlanych oraz współpracę władz z organizacjami hodowców.