Zgodnie z przepisami ustawy izby rolnicze były zobowiązane do prowadzenia ksiąg zarodowych oraz do wydawania rodowodów i innych zaświadczeń hodowlanych, które potwierdzały pochodzenie i wartość użytkową zwierząt. Jednocześnie zabroniono prowadzenia takich ksiąg oraz wystawiania dokumentów hodowlanych przez osoby prywatne lub instytucje nieposiadające odpowiedniego upoważnienia.
Wpis do ksiąg gospodarskich zwierząt zarodowych następował na wniosek właściciela zwierzęcia, natomiast wydawanie rodowodów i zaświadczeń – na żądanie osób zainteresowanych. Kryteria, którym musiały odpowiadać zwierzęta kwalifikowane do ksiąg, w szczególności dotyczące ich pochodzenia i wartości użytkowej, a także szczegółowe zasady prowadzenia ksiąg, były ustalane przez Ministra Rolnictwa i Dóbr Państwowych. Regulacje te miały zapewnić jednolitość postępowania hodowlanego oraz stworzyć podstawy do systematycznego doskonalenia ras zwierząt gospodarskich w skali ogólnokrajowej.