Wczesne historie o Rupertcie cechowały się baśniową, miejscami mroczną atmosferą typową dla klasycznych opowieści dla dzieci. Tourtel nie unikała motywów grozy, co bywało przedmiotem krytyki. Rysowała realistycznie, z niewielką zmiennością mimiki postaci, a jej plansze miały tradycyjną, statyczną kompozycję.

Po śmierci Herberta Tourtela w 1931 artystka kontynuowała serię samotnie, jednak jej historie stawały się coraz bardziej ponure. W 1935, ze względu na pogarszający się wzrok i zmęczenie, przekazała cykl Alfredowi Bestallowi, który rozwijał go przez kolejne trzy dekady.

Życie prywatne i śmierć Po przejściu na emeryturę Tourtel żyła z dochodów ze sprzedaż y praw autorskich do swoich historii. Ostatnie lata spędzała głównie w hotelach i u krewnych. Przyznała w wywiadach, że żałowała, iż poświęciła karierę ilustratorki na rzecz serii komiksowej.

W 1948 u Tourtel zdiagnozowano guz mózgu. Zmarła 15 marca 1948 w Canterbury w wieku 74 lat.

Nagrody i wyróżnienia Mary Tourtel była laureatką licznych nagród artystycznych, m.in.:

National Book Prize (1893), Princess of Wales Scholarship (1894), Owen Jones Medal (1888), Rosa Bonheur Prize (1900).