Orestegon był obiektywem znacznie ambitniejszym i nowocześniejszym niż poprzednik. Zmniejszenie ogniskowej o 1 mm oraz zwiększenie jasności o 2/3 stopnia (z f/3,5 do f/2,8) wymagało zaprojektowania od nowa całkowicie odmiennego układu optycznego. W przeciwieństwie do prostej, 5-cio soczewkowej konstrukcji Lydith, w nowym obiektywie inżynierowie z Meyer-Optik musieli zaprojektować układ 7-dmio soczewkowy. W momencie debiutu był to bardzo udany i nowoczesny obiektyw, nawet na arenie międzynarodowej.
Od początku Orestegon był oferowany z automatyczną przysłoną (tj. przysłaniającą się do wartości roboczej dopiero w momencie robienia zdjęcia). Początkowo produkowano go z bagnetem Exakty (dedykowany był modelowi Exakta RTL 1000) oraz z gwintem M42. W 1969 roku do produkcji trafiła rodzina aparatów Praktica L, której gigantyczna popularność (zarówno na rynku krajowym jak i zagranicznym) sprawiła ogromne zapotrzebowanie na tani obiektyw szerokokątny.
W 1969 wraz z debiutem Praktici LLC wyposażonej jako pierwszy aparat na świecie w elektroniczny symulator przysłony, zaczęto produkcję droższego wariantu Orestegonu wyposażonego w system przekazywania wartości wybranej przysłony za pośrednictwem 3 styków na tyle obiektywu do aparatu.